تفاوت عروسی خارجی و عروسی ایرانی

تفاوت عروسی خارجی و عروسی ایرانی، در چیست؟ آیا عروسی خارجی ها مجلل تر است؟

یک وحدت عاطفی و علاقه دو طرفه، زمانی در چارچوب رسمی شناخته می‌شود، که به ازدواج ختم شود. اعلام این وحدت و یکی شدن، اغلب با یک دورهمی رسمی متشکل از خانواده طرفین و دوستان آنان صورت می‌گیرد که همان مراسم عروسی است. این مراسم که نوعی آیین قدیمی محسوب می‌شود، سابقه‌ای دور و دراز دارد. آنچنان که برگزاری مراسم عروسی، در تمام کشورها، متفاوت بوده است. امروزه این تفاوت با توجه به تنوع فرهنگ در هر کشوری، گسترده تر و متنوع تر می‌شود و در مجموع می‌توان گفت، فرهنگ و سنت رایج در هر کشوری، بدون در نظر داشتن بودجه مالی طیف گسترده مردم، چگونگی برگزاری یک مراسم عروسی را تعیین می کند.

در کشور ایران، در هر شهر و استانی، اقوام مختلف، مراسم عروسی را به یک شکل خاص و منحصر بفرد انجام می دهند. حتی گاهی این تفاوت ها از لحظه آشنایی شروع می شود و تا برگزاری مراسم عروسی، ادامه دارد.

برگزاری مراسم عروسی در اقوام مختلف ایرانی

در گذشته‌ها، برگزاری مراسم عروسی از آیین‌های جذاب و ابداعی، نشات می‌گرفت و اساسا برگزاری یک مراسم عروسی در شهری نظیر کردستان، با مردم ترک نشین ایران، کاملا متفاوت است و شکل تازه‌ای به خود گرفته است. در این آیین‌های قدیمی، هیچگونه نفوذ فرهنگ غرب مشاهده نمی‌شود و بقدری جذاب و دیدنی هستند که گاها یک جاذبه گردشگری برای سایر مردم ایران، محسوب می‌شوند. در ادامه به برخی آیین‌های برگزاری مراسم عروسی، که قدمت خود را حفظ کرده‌اند، اشاره می‌کنیم.

کردستان

منطقه سرسبز کردستان، مملوء از آیین‌های جذاب و خواستنی است. اما به جرات می‌توان گفت، یکی از بهترین و خاص ترین مراسم‌ها در این منطقه، برپایی مراسم عروسی است. این مراسم، خصوصا در بین عشایر کردستان، سه تا هفت روز طول می‌کشد. مراسم عروسی در این منطقه از ایران، جلوه‌ای از جشن رنگ‌ها را به ذهن می‌آورد. دلیل آن نیز پوشش مردم این منطقه در زمان عروسی است که با لباس‌های رنگین و محلی زنان، تنها رنگ‌ها هستند که در معرض دید قرار می‌گیرند. تمام مراسمات ازدواج در این منطقه، از دوران نامزدی تا زمان ازدواج، با پایکوبی به همراه ساز و آواز و رقص با چوب، انجام می‌شود.

لرستان

در این منطقه، آیین‌های بسیار قدیمی برای انتخاب عروس و برپایی مراسم عروسی وجود دارد. اما مراسم عروسی نیز با رقص و پایکوبی به همراه انجام بازی‌های سنتی و محلی انجام می‌شود. اغلب از ساز و سماع، تنبک و کمانچه، به عنوان آلات موسیقی، جهت برپایی ساز و آواز، استفاده می‌شود.

شمال کشور

در مناطق شمالی کشور، مراسم عروسی با یک یاری و همکاری چشمگیری انجام می‌شود. هدایای مختلفی که بین خانواده‌ها رد و بدل می‌شود، اغلب جنبه کمک به عروس و داماد را دارد. اما آداب و رسوم جالبی نیز در این منطقه وجود دارد. بعنوان مثال در شرق گیلان، زمانی که عروس را به خانه بخت می‌برند، یک نهال از خانه پدر عروس کنده می‌شود که با عروس همراه می‌شود تا در خانه مشترکشان، عروس و داماد، این نهال را با هم بکارند. همچنین در غرب گیلان نیز، مادر عروس پای یک مرغ و خروس را با رشته‌های ابریشمی رنگارنگ، به یکدیگر می‌بندد و به همراه عروس به خانه بخت می‌فرستد. عروس و داماد نیز در خانه خودشان، پای آن‌ها را باز کرده و در لانه خود قرار می‌دهند.

شیراز

در این منطقه، مراسم عروسی با آیین‌های مفهومی انجام می‌شود. مردم این منطقه، خانه عروس و داماد را آذین می‌بندند و گل‌های شمعدانی که درگلدان‌های سفالی کاشته شده‌اند را دور حوض می‌چینند. زمانی که عروس به خانه خود وارد می‌شود، با انگشت خود مقداری عسل را به در خانه می‌کشد و وارد می‌شود. همچنین یک سینی که در آن یک عدد قرآن مجید، به همراه یک کاسه آب که داخل آن برگی سبز و یا شاخه گل قرار داده‌اند، مقابل عروس می‌برند. عروس از قرآن را بوسیده و از زیر آن رد می‌شود و در گذر خود پای خود را به ظرف می‌زند تا واژگون شود. در حین اینکار نیز، اطرافیان بر روی سر او نقل می‌پاشند.

با تامل بر این آداب و آیین‌ها، که در سایر شهرها و اقوام نیز به گونه‌ای خاص دنبال می‌شود، می‌توان دریافت در ایران قدیم، مردم مراسم عروسی را، به شکلی ساده و زیبا برگزار می‌کردند و علاوه بر اینکه این مراسم‌ها اغلب مفهوم و اندیشه‌ای را به دنبال داشت، با کمترین هزینه نیز انجام می‌شد. این عروسی‌های ابداعی، خارج از تجملات و بدون در نظر گرفتن مدهای اروپایی انجام می‌شده است.

اما برگزاری مراسم عروسی، در خارج از ایران نیز، از قوانین و سنت‌های بخصوص پیروی می‌کند. اگرچه اینطور بنظر می‌رسد که مراسم عروسی در مناطق اروپایی، با تجملات و اشرافیت بیشتر برگزار می‌شود، اما همیشه هم اینگونه نیست. اگرچه امروزه ایرانی‌ها تمایل دارند که مراسم عروسی خود را، به شکلی اروپایی و مدرن برگزار کنند، اما اساسا مراسم عروسی در خارج از ایران، تفاوت‌های زیادی با فرهنگ ایرانی دارد. این تفاوت‌ها در چند زمینه بسیار آشکار است.

تفاوت در پذیرایی

پذیرایی و تشریفات در مراسمات خارجی، بصورتی است که مهمانان، بایستی بر روی میزی که به نام آنان شماره گذاری شده است، بنشینند. این ترتیب، با رعایت میزان نزدیکی در اقوام و دوستان، شماره گذاری می‌شود. پذیرایی در مراسم عروسی خارجی، اغلب با سرو مشروب و سایر نوشیدنی‌ها انجام می‌شود.

موسیقی

به طور کل، موزیک ایرانی با موسیقی‌های خارجی، تفاوت چشمگیر دارد. رقص ایرانی، ریتمی آهسته و عشوه گرانه دارد. در حالیکه رقص‌های تانگو و سالسا، ریتمی تند دارند که نیاز به مهارت و یادگیری دارد. لذا می‌توان گفت موسیقی و به طبع آن رقص، از عوامل مهم و متفاوت میان عروسی ایرانیان و خارجی‌ها است.

حضور ساقدوش‌ها

حضور ساقدوش‌های دختر و پسر، در عروسی‌های اروپایی، ضروری است و تعداد آن در عروسی‌های برپاشده در آمریکا، به ۸ نفر می‌رسد. این ساقدوش‌ها که با لباس یکدست و منظم آراسته می شوند، توسط عروس و داماد و از بین دوستان و یا اقوام مجرد آنان انتخاب می‌شوند. اگرچه حضور ساقدوش در عروسی‌های ایرانی نیز کماکان دیده می‌شود، اما هنوز هم بعنوان یک اصل اساسی، در نظر گرفته نمی‌شود.

اینگونه مراسمات رایج در خارج از کشور، به ایران نیز نفوذ کرده و اغلب عروسی‌های مجلل و لاکچری، این سنت‌ها را دقیق و مو به مو دنبال می‌کنند. اما در خارج از ایران نیز، همانند بسیاری از مناظق باستانی و قدیمی ایران، آداب و رسوم خاصی وجود دارد، که مردم آن مناطق هنوز هم بدان پایبندند. به عنوان مثال در کلمبیا، بعد از اتمام مراسم عروسی، عروس و داماد دو شمع را به یاد دوران مجردی روشن می‌کنند و سپس همزمان با روشن کردن یک شمع دیگر، دو شمع قبلی را خاموش می‌کنند. این سنت، به معنی به پایان رسیدن دوران مجردی و شروع زندگی مشترک، انجام می‌شود. در کشور کره نیز، بعد از انجام مراسم عروسی، عروس و داماد لباس‌های محلی و سنتی می‌پوشند و پیش مادر و پدرشان می‌روند. آن‌ها نیز به عروس و داماد، آجیل، شیرنی و پول می‌دهند و مفهوم آن نیز، به دست آوردن فرزندان خوب است.

دسته بندی: فرهنگ

مکان های برتر